Świat w wielu rodzinach kręci się wokół dzieci.
Kochamy je nad życie. Chcemy dać wszystko co najlepsze. Spełniamy ich zachcianki, kupujemy prezenty, gotujemy ulubione dania, organizujemy wspaniałe imprezy z okazji kolejnych urodzin. Mamy dobrą motywację, ale musimy być bardzo świadomi, jeśli chcemy dla naszych dzieci naprawdę dobrego życia.
Przedszkolaki w wielu rodzinach nie mają obowiązków, bo przecież jeszcze takie małe, a starsze – już takie zajęte. Dla malucha jeszcze za wcześnie na sprzątanie po sobie, a w szkole jedynym obowiązkiem jest się uczyć – przecież od tego zależy jego przyszłość. Ośmiolatek wciąż jest zbyt niedojrzały, żeby pamiętać o spakowaniu tornistra i zrobieniu kanapki. Piętnastolatek nie ma przecież czasu, a pewnie też nigdy się nie nauczył gotować obiadu, wstawiać prania czy dbać o swojego psa.
Jeśli:
- Nie możesz zrobić zakupów, bez kupienia czegoś dziecku;
- Przekupujesz je, aby zachęcić do współpracy;
- Robisz za nie rzeczy, które mogłoby już robić samo;
- Ratujesz je z opresji, dowożąc zapomnianego pluszaka do przedszkola, przypominając o odrobieniu lekcji czy klasówkach;
- Nie podobają Ci się żądania dziecka, ale mimo, że wiesz, że to nie jest dobra droga, ulegasz….
Zastanów się czego chcesz dla swojego dziecka. Bo te strategie, faktycznie na krótką metę działają. Dziecko jest spokojne i zadowolone, świat się do niego dostosowuje. Dostaje zabawki, które chce, ogląda tyle bajek ile chce, jak krzyczy, to rodzic odpuszcza, albo je wyręcza.
Ale…
Jak będzie na dłuższą metę?
- Czy dziecko samo nauczy się samodzielności, jeśli jest wyręczane?
- Czy będzie odpowiedzialne za swoje obowiązki?
- Czy będzie wdzięczne, jeśli ktoś coś dla niego zrobi, czy raczej będzie zdziwione / obrażone / złe, jeśli tak się nie stanie?
- Pamiętajmy, że wdzięczność, to jeden z kluczowych elementów potrzebnych, aby być szczęśliwym.
- Czy dogada się z innymi, którzy też mają swoje potrzeby i inne pomysły na zabawę / spędzanie razem czasu / wykonanie wspólnego zadania?
- Czy będzie wiedzieć jak dbać o innych, jak budować relacje?
- Czy będzie z siebie dumne, rozwinie wysokie poczucie własnej wartości, skoro tak wielu rzeczy nie ma szans się nauczyć, nie może poczuć się kompetentne?
- Czy nie wychowujesz samotnego, nieszczęśliwego egoisty?
Dzieci dostają przywileje, ale nie przekazujemy im odpowiedzialności. Ułatwiamy im życie i niepostrzeżenie wychowujemy niezaradnych egoistów, którzy, tak jak pisze McCready w książce „Epidemia egoizmu”:
- Często się nudzą i oczekują, że będziesz je zabawiać.
- Obwiniają innych o własne porażki.
- Zazwyczaj dąsają się lub awanturują, jeśli nie mogą dostać tego, czego chcą.
- Próbują manipulować innymi, aby postawić na swoim.
Jeżeli nie chcesz, aby nadmiar przywilejów zadomowił się w twojej rodzinie i nie pociąga cię wizja przyszłości opisana powyżej, gorąco polecam książkę „Epidemia EGOizmu” Amy McCready. Autorka proponuje 35 sprawdzonych i skutecznych narzędzi, które pomogą ci eliminować roszczeniowe postawy dziecka, wspierać je w nauce samodzielności, odpowiedzialności, wypełniania swoich obowiązków, rozwiązywania konfliktów i dbania o innych, a nie tylko o siebie.
Książkę dobrze się czyta. Mimo poważnego tematu, jest lekka, a miejscami nawet zabawna. Pełno w niej przykładów, które mogłyby być wzięte z życia wielu z nas. Na każdą z trudności proponowane są łatwe (przynajmniej teoretycznie) do zastosowania metody. Mc Cready przekonuje, że najważniejsze jest zaspokajanie podstawowych potrzeb dziecka. Są to nie tylko trzy posiłki i twarda prycza 🙂 ale także, potrzeba poczucia przynależności i własnej wartości. I tu pojawia się pierwsza z 35 metod – czas umysłu, ciała i duszy. Polega ona na tym, że rodzic codziennie minimum 15 minut poświęca dziecku i nie robi wtedy nic innego, tylko „umysłem, ciałem i duszą” jest obecny. Dzięki temu dziecko wie, że jest dla rodzica ważne i nie musi przyciągać jego uwagi robieniem scen itp. Podpisuję się pod tą metodą obiema rękoma.
Metody opisane w książce przydadzą się wszystkim rodzicom, bo każdy potomek czasem jęczy, marudzi, krzyczy, odmawia współpracy, żąda i myśli tylko o sobie. A nas rodziców nikt nie uczy radzenia sobie w takich sytuacjach. Bez przygotowania wykonujemy to jedno z najtrudniejszych, najważniejszych i najbardziej odpowiedzialnych zadań swojego życia. Staramy się jak możemy, mamy dobre intencje, ale czasem brakuje nam wiedzy, czasem się spieszymy, albo jesteśmy zmęczeni i nie mamy ochoty dyskutować ze sfrustrowanym maluchem, albo nastolatkiem. Łatwiej jest ustąpić, zrobić coś za niego, spełnić życzenie, zgodzić się i zyskać odrobinę spokoju. A jutro? Sytuacja znów się powtarza i dzieci utrwalają złe wzorce, a nam coraz trudniej coś zmienić.
Współczesny świat, także często nie wspiera nas w misji wychowania dzieci. Brakuje wspólnych zasad, wsparcia szerszego grona, wzorców do których można się odnieść. Czasem stajemy niemal sami przeciw światu. Zasady w naszym domu zależą od nas, mimo czasem trudnych wpływów z zewnątrz. Jeśli inni wokół pozwalają na granie w gry bez ograniczeń, a w waszej rodzinie panują inne zasady, to dziecko będzie się porównywać i protestować. Mimo to wiem, że warto i da się to zrobić.
Szczególnie, jeśli wiemy jak. Dlatego takie poradniki jak ten są bezcenne.
Owocnego czytania!